Donderdag 1 april plaatselijke tijd rond een uurtje of 15.00 kom ik aan. De helft van de tijd (11 uur vliegen incl. tussenstop Aruba) heb ik getracht te slapen om het gebrek aan beenruimte en een eigen DVD-schermpje te vergeten. Gelukkig was het dankzij de prima maaltijden (rijst & vlees als ontbijt!) en het gezellige paar mensen naast me goed vol te houden. De gedachte om Nikki weer op het vliegveld te zien en een wereldse vakantie samen te beleven hield me sowieso opgewekt.

Uit het vliegtuig stappen en de warmte en wind van het eiland te voelen was een mooi moment om de zonnebril op te zetten en m'n meisje op te zoeken..Althans, je moet dan nog een soort duane-postje langs en de je koffer ophalen. Tijdens de heenreis werd mij op een gegeven moment een roze-achtig kaartje toegereikt, waarop je (blijkbaar) je adresgegevens + reden van verblijf op moest invullen. Terwijl ik nog +- een half uur in de rij moet staan vul ik al linkshandig het kaartje in en zet al schuifelend mijn handtekening voordat de duanemeneer mij begroet: ‘Op welk nummer van de Bonitostraat verblijf je?' ‘Euh ja, geen idee maar mijn vriendin weet dat wel!' ‘Volgende keer wel weten jongeman'.. 30 meter verder rolt mijn koffer vrolijk langs en nog iets verder staan (alsof je in een film bent beland) nog wat agenten/duane-mensen om je koffer door een apparaat te laten scannen..Op zich geen probleem, wel paniekverwekkend als je tijdens de vlucht te horen krijgt dat Nederland-Curaçao een echte ‘drugsflight' is en veel bolletjesslikkers actief zijn....+ je koffer kun je het beste laten ‘sealen' (verpakken in plastic) op Schiphol, zodat er ook niks ingedaan kan worden. Gelukkig is de Hoofd Bewaking druk bezig met een Antilliaan die telefoontjes probeerde mee te smokkelen en nog gelukkiger is het dat mijn koffer gewoon dicht is gebleven en er niet geknoeid is met de cijfercode's

Lopend door de deur naar buiten staat Nikki me op te wachten in een zomers jurkje en een gebruind lichaam. Met spijkerbroek en zomerjackje voel ik me een domme Nederlander, maar ben gelukkig om haar weer (zo mooi) te zien. S'ochtends in Tilburg West was het aardig fris, maar wat is het hier lekker warm en aangenaam! Ik zeg: Laat de vakantie maar beginnen!

Nikki heeft een mooi (gezins)autootje en terwijl ze zich (naar mijn idee) onwennig door het verkeer heen voegt (het lijkt wel of hier alleen maar voorrangswegen zijn en alle auto's op het laatste moment voor je stoppen) ben ik bezig om alles in de gaten te houden, terwijl Nikki me van alles over de omgeving begint te vertellen..Wel een fantastisch idee dat je s'ochtends om 6.00 op Tilburg West nog ‘kou stond te lijden' en nu met het raam vol open door de straten rijd..

Aangekomen in de beruchte Bonitostraat moeten we eerst door een deur met tralies door en begroeten medebewoners mij vanachter hun laptopjes. Een aantal malen wordt me gevraagd hoe de vlucht was en sociaal meest wenselijk antwoord ik natuurlijk prima en denk nog niet aan een jetlag. Ondanks de 2 warme KLM-maaltijden ben ik nog wel gemotiveerd wat te gaan eten en we belanden, hoe traditioneel dan ook, bij de Mac Donalds. Voor 4 euro heb je hier een Big Mac menu met grote cola, dus hoeven we niet lang na te denken om te bestellen. Wanneer we terugkomen hebben we wat extra kennisgemaakt met bekenden en dit zorgt ervoor dat we s'avonds meegesleept worden naar Café de Tijd voor een gezamenlijke borrel tijdens de gebruikelijke ‘happy hour' . Het valt me op dat hier alleen Nederlandse stagiaires rondhangen en exotische drankjes minder kosten dan normaal bier. Om Nikki te stangen hou ik het gewoon bij het laatste en is de eerste gezellige avond een feit. Tijdstip van slapen 04.00 en de volgende ochtend worden we vrolijk wakker om 10.00 uur....10.00 uur!? Dus in Nederland is het nu 16.00 en ben ik dus pas om 10.00 s'ochtends gaan slapen dan? Ingewikkeld, maar schijnbaar wel de manier om over de jetlag heen te komen net als een koude douche, die ze alleen hier hebben.

We besluiten om naar Mambo beach te gaan. Het dichtstbijzijnde strand van Nikki's kamer vandaan en min of meer ‘the place to be' voor een hoop toeristen. Uitzicht vanaf het strand zijn palmbomen, een blauwe zee en een soort klif die de golven tegenhoudt. Naast goed insmeren zijn de fruitmilkshakes hier ook goed aan te raden. S'avonds eten we bij restaurant de Tropen voor 5-6 euro friet met schnitzel en worden we s'avonds door de studentikoze gezelligheid weer meegelokt voor een feest op een boot. Hier maken we het gelukkig niet zo laat, want de jetlag begint toch te voelen..

Zaterdag Zanzibar: Tot nu toe 1 van de mooiste stranden, die we hier bezocht hebben. Een blauwe zee tussen de rotsen en lichtbedjes die lijken op romantische hemelbedden. Het uitzicht vanuit deze punt is onbeschrijfelijk en met een namiddags bakje koffie de zon onder zien gaan (wachtende totdat de bbq klaar is) was echt ook 1 van de fijnste momenten van de dag/week. Op dat moment moet ik dan ook aan thuis denken waar met minder mooie omstandigheden dan hier hard gewerkt wordt en toch wel erg ver van hier is. Door al het Nederlandse volk + de taal besef je niet dat je boven Zuid-Amerika zit (vlak boven Colombia en Venezuela) met een Grote Oceaan ertussen.

Wat me opvalt zijn de grote stoere Toyota 4x4 pick-up trucks, die naar mijn idee het macho temperamentvolle karakter van de lokale Antillianen uitstralen. De mannen die je hier ziet zijn ook vaak van die ruig ogende types, waarmee je confrontaties maar beter mee kan vermijden. Aan de andere kant maakt je dit dan wel weer bewust van het feit dat je in een ander continent zit en de mensen een hele andere cultuur hebben. In het verkeer stopt men ook heel vaak netjes (voor Nikki) en praten de mensen ook heel rustig wanneer je ze iets vraagt of boodschappen verrekend.

De huisbaas heeft 2 ‘gevaarlijke' waakhonden (waar je helemaal beter geen ruzie mee kan hebben) om het terrein lopen. Bij de kennismaking met Cor vraag ik uit interesse wat voor karakter deze honden hebben. Ooit heb ik gehoord dat 3 van deze grote pitbull lijkende beesten samen een leeuw aankunnen en vol lof verteld hij mij dat het goed zou kunnen. Ze zijn echter wel nodig, omdat s'nachts diverse schurken het gezien hebben op het bestelen van Westerlingen en de studenten dus ook echt beschermd moeten worden. Zodra er een Antilliaan de straat inloopt kunnen deze honden dit blijkbaar al ruiken en kennen de ‘rakkers' geen genade wanneer het op kwaad aankomt..

Dusss

Nu hoop ik niet dat dit verhaal de lezers thuis bang maakt over de situatie hier, want met zo'n oplettende huisbaas als buurman ben ik eerder bang voor de dieven dan de bewoners zelf..

Zondag bezoeken we weer een strand genaamd Cas Abou. Weer zo'n prachtig strand met hutjes, picknickbankjes en natuurlijk een blauwe zee

(waarom gaan zoveel mensen toch naar Frankrijk?)

Een aantal mede-huisgenoten gaan hier duiken en wij besluiten ons snorkelsetje tevoorschijn te halen. Op het moment dat je onder water de bril opdoet weet je niet wat je ziet! Allemaal visjes, koraal, zee-egels en soms kleine kwalletjes die venijnig prikken.

Zondagmiddag-avond staat Wet & Wild

op het programma. Het spektakel waar ik tot nu toe het meest naar uitgekeken heb, alleen al vanwege de naam! Drankjes tussen 18.00 en 19.00 zijn voor de helft van de prijs en half Curaçao viert er het begin van de Pasen op exotische wijze. Rond 23.00 zijn we weer voldaan en bezoeken we met Gerwin, een hyperactief brildragende Tukker die sneller praat dan z'n schaduw, de Griller. Een mobiele snackbar waar je een berg friet met kip en saté saus voorgeschoteld krijgt, jammie! De volgende ochtend slapen we uit en bezoeken we Sheta Boka. Het Noordelijkste puntje van Curaçao, waarbij een speciale plaats de woeste oceaangolven tegen de kliffen opklapten. Na een flinke wandeling en een beetje regen (!) zijn we met flinke trek gaan eten bij Jaanchie's. De plek voor gestoofde Leguaan met extra vitamine L....Aangezien ze geen broodjes hebben en we geen idee hebben wat bovenstaande betekent kiezen we voor de biefstuk met friet: Totale kosten: 24 euro..valt mee duss..

Dinsdagochtend vroeg 6.15 opstaan. Vandaag moet de Christoffelberg getrotseerd worden is vroeg aanwezig zijn een must.

Samen met Joke en Karin, 2 huisgenoten, beginnen we vrolijk aan een flinke tocht door een Lord of Rings ogende omgeving. Kale vlakte's afgewisseld met bebossing waar je doorheen moet en cactussen. Het blijkt allemaal niet mee te vallen: Bijna bij de top moeten we zelfs een soort klif bestijgen waar enig risico niet uitgesloten is. Ik maak me zorgen of de dames geen rare capriolen uithalen, maar uiteindelijk ben ik zelf degene die het minst voorzichtig is. Gelukkig geen ongelukken en het uitzicht vanaf de top....de foto's spreken voor zich.

Nikki neemt me s'avonds mee naar het luxe restaurant de Heeren. Op dinsdagavond zijn de pasta's voor de halve prijs dus uiteindelijk zijn we voor Canneloni en Vegetarische Farfalle totaal 20 euro kwijt.

Tenslotte stond vandaag het hoogtepunt van de week op het programma: Klein Curaçao!

De weersomstandigheden zijn helaas niet optimaal en zelfs uniek hier in dit land. Fikse regenbuien en grijze wolken.

De Catamaran, waarmee we zee opgaan staat al klaar en de crew heeft ontbijt geregeld. Het programma van de dag zal bestaan uit varen, lekker drinken, bbq-en, het eiland midden in zee bezoeken, snorkelen-zwemmen en vrolijk terugreizen...

Ondanks dat de sfeer er al snel in zit worden diverse mede-passangiers zeeziek. Omdat het buiten regent staan de meeste mensen binnen wat op zich niet erg is. Bijna aangekomen bij het eiland krijgt plotseling een oudere vrouwelijke passagier een epileptische aanval (!).

De kapitein wordt erbij gehaald en de catamaran wordt stilgezet. De arme vrouw reageert niet en wordt in stabiele houding gelegd. Terwijl ze ook nog zeeziek is en wild om haar heenslaat probeert de crew haar in veilige toestand te brengen. Er wordt (uiteraard) besloten om terug te keren en volle koers naar het vertrektpunt te varen. Ze blijkt samen met haar zus deze trip gepland te hebben alleen heeft ze geen medicijnen meegenomen. De ambulance wordt ingeschakeld en staat op ons te wachten bij terugkomst. Helaas, de reis wordt gecanceld (de stemming was er ook al uit) en de vrouw, die gelukkig nog bij kennis was, wordt met ambulance naar het ziekenhuis gebracht..

Het geld van de trip hebben we teruggekregen en we hopen als het zondag mooi weer is, opnieuw de boot in te stappen en het eiland te bezoeken. Een kleine schaduw op de mooie vakantie tot nu toe..

Vanavond staat karaoke op het programma: Een lichtpuntje midden in deze enerverende maar ook regenachtige week, waarbij we onze talenten/kunsten mogen vertonen en deze dag gaan opvrolijken! Kortom een leuke, wilde, warme, natte en mooie week: Wet & Wild!

Veel plezier met de foto's (er komen er nog meer!) en schroom niet om een reactie te plaatsen

Ernst en Nikki

Ps. Sorry voor het lange bericht, ik heb gevraagd of Ernst het zo kort mogelijk zou willen houden..